Toen mijn vader op vrijdag 11 maart op 78 jarige leeftijd onverwacht stierf moesten we snel schakelen. Onze jongste zoon van 8 jaar die autisme heeft was naar de logeeropvang en we wonen op 260 km afstand. Hoe de week erop zou verlopen was onduidelijk. Al met al genoeg reden voor punthoofden en stress.
We besloten hem daar te laten en eerst duidelijk te krijgen wat de komende dagen zou gaan gebeuren. Die zaterdag gingen we dus naar mijn vaders huis en lieten hem zonder dat hij ergens van wist bij de opvang.
Aan het eind van die dag wisten we meer en gingen we nadenken hoe we hem moesten inlichten en voorbereiden. We maakten het volgende schema en zondagmiddag ging mijn vrouw hem ophalen.
We begonnen met uitleggen wat er gebeurd was en dat we de hond die zaterdag naar een pension gebracht hadden.
We vervolgenden met de belangrijkste zaken. Bij het uitleggen moesten we van hem er per dag bij schrijven dat hij die dag niet naar school zou gaan.
Dat dit allemaal zichtbaar was maakte het hem een stuk duidelijker en hij pakte het goed op. En toen hij maandagmorgen vroeg of hij mocht computeren kon ik hem terug verwijzen naar dit schema waarop hij kon zien dat we eerst naar het huis zouden gaan en dat hij daar zou computeren.
Die vrijdag was de begrafenis en dat was wat lastiger in beeld te brengen omdat er zo veel activiteiten zouden zijn. Toch gaf het hem die week veel rust dat hij een idee had wat er zou gaan gebeuren en dat we vrijdags weer naar huis zouden gaan en zaterdag’s de hond weer zouden halen.
Het ging goed die week met hem, een aantal keer moesten we nog wat verduidelijken of aanvullen, maar hij had waarschijnlijk heel wat meer problemen gehad als we dit niet zichtbaar hadden gemaakt.
